maandag 24 oktober 2016

De dichter uit Duluth in 25 gedichten

Wat leuk dat Bob Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur heeft gewonnen! Ik heb nog een oude verzamel-lp van hem met daarop de aanprijzing: “Nobody sings Dylan like Dylan”. Nu kunnen we daaraan toevoegen: ‘Nobody writes poems like Dylan’.

 
De eerste keer dat ik Bob Dylan hoorde was bij een jeugdvriend thuis: de live dubbel-lp Before The Flood uit 1974, met The Band als zijn begeleidingsband. Ik werd er meteen door gegrepen. En nu, met de toekenning van die Nobelprijs, is het alsof ik daarmee op het juiste paard heb gewed.

Korte tijd later kocht ik de verzamel-lp Bob Dylan’s Greatest Hits uit 1967, waarop nummers van Dylan’s eerste vijf, zes albums waren samengebracht. Enkele ervan staan ook op Before The Flood, zoals Blowin’ In The Wind, een nummer op The Freewheelin’ Bob Dylan uit 1963, dat aansloot bij de beweging voor burgerrechten en de vredesbeweging van die tijd.

Sindsdien maakt de zanger (dichter) deel uit van mijn culturele bagage.

Sterk oeuvre
Gedurende meer dan vijftig jaar is Bob Dylan nieuwe, vernieuwende muziek blijven maken. Een kleine greep uit de enorme verzameling:
  • Girl From The North Country van The Freewheelin’ Bob Dylan, een lied dat Dylan later op Nashville Skyline uit 1969 zong met Johnny Cash.
        
  • Subterranean Homesick Blues van Bringing It All Back Home uit 1965, mogelijk vernoemd naar het boek The Subterraneans door Jack Kerouac.
         
  • It’s Allright, Ma (I’m Only Bleeding), ook van dat album, met strofes als: “Don’t hate nothing at all except hatred”.
        
  • En ook van die lp: Maggie’s Farm, een van de nummers die het moment markeren dat Dylan overstapte van acoustic naar electric, tot ergernis van zijn fans.
       
  • Just Like Tom Thumb’s Blues van Highway 61 Revisited, dat volgens Dylan begint in Mexico City en eindigt in Des Moines.
       
  • Ballad Of A Thin Man van datzelfde album, over de lotgevallen van Meneer Jones.
       
  • Most Likely You Go Your Way (I’ll Go Mine) van Blonde on Blonde uit 1966, hier in de bewerkte versie van Mark Ronson uit 2007.
       
  • I Threw It All Away van Nashville Skyline, het country-uitstapje van Dylan.
        
  • Knockin’ On Heaven’s Door beschrijft de dood van de hulpsheriff in de western Pat Garrett & Billy the Kid uit 1973: “Mama, take this badge off of me, I can't use it anymore.
       
  • Forever Young van Planet Waves uit 1974, geschreven als een slaapliedje voor Dylan’s zoon Jesse in de vorm van een soort oudtestamentische zegen.
       
  • Tangled Up In Blue van Blood On The Tracks uit 1975, waarover Dylan zei "The song took ten years to live and two years to write."
        
  • Hurricane van Desire uit 1976 is een protestlied over de gevangenschap van de bokser Rubin “Hurricane” Carter.
       
  • Not Dark Yet komt van Time Out Of Mind uit 1997, volgens sommige critici een van Dylan’s beste albums.
       
  • Beyond Here Lies Nothin' van Together Through Life uit 2009, met een venijnig videoclip.
        
  • Duquesne Whistle van Tempest uit 2012, met een videoclip, waarin iemand op enig moment voor de keuze komt te staan welke knuppel hij gaat gebruiken.


Traditie van Dylancovers
Bob Dylan schreef niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen, zoals voor The Band het nummer I Shall Be Released op Music from Big Pink uit 1968. Big Pink is het huis van de bandleden, waar The Basement Tapes, uitgebracht uit 1975, werden opgenomen.

Verder bracht een grote schare popartiesten gedurende de afgelopen decennia covers uit van nummers van Bob Dylan. Dit is interessant voor wie moeite heeft met zijn gruizige, nasale stem (“Some people they tell me, I got the blood of the land in my voice.”):

Kortom
Voortdurend zweven er flarden songteksten van Bob Dylan door mijn hoofd.

En ik vind het (dus) prachtig dat deze dichter uit Duluth, Minnesota, de Nobelprijs voor de Literatuur 2016 heeft gewonnen.

Je kunt de genoemde songs achter elkaar afspelen via de speciale “Dichter uit Duluth” afspeellijst op YouTube.