maandag 15 augustus 2016

Waarom we het hogerop zoeken

De Amalfikust maakt met stadjes en wandelpaden indruk op elke hoogte. Geen wonder dat het gebied de inspiratiebron vormde van kunstenaars uit vele landen, onder wie de Nederlandse kunstenaar Escher.

Villa Rufolo, Ravello

De doorgaande weg langs de Amalfikust kronkelt op ongeveer 100 tot 200 m hoogte langs de rotswanden en door dorpjes en stadjes. Vanaf die hoogte heb je verbluffende uitzichten op de kust, zoals ik liet zien in “Hoe wij ons citroenen lieten verkopen”.

Villa Rufolo, Ravello

Ravello
Wie het hogerop zoekt, gaat naar Ravello. Dit prachtige stadje ligt op 360 m hoogte, hoog boven Amalfi. Het heeft een eigen kathedraal en twee landgoederen, die beide een bezichtiging waard zijn: Villa Rufolo en Villa Cimbrone. De tuin van Villa Rufolo vormt het decor van het jaarlijkse Ravello Festival, dat in het teken staat van klassieke muziek. Het landhuis werd in 1270-1280 gebouwd door de rijke familie Rufolo, die door Boccaccio in zijn “Decamerone” (1353) werd genoemd.

Terras van Oneindigheid, Villa Cimbrone, Ravello

Villa Cimbrone werd in het begin van de negentiende eeuw gebouwd. Het pad door de prachtige tuin eindigt abrupt op het Terras van Oneindigheid, een belvedère waar marmeren borstbeelden de rand van een klif markeren en vanwaar je een spectaculair uitzicht over de Golf van Salerno hebt.

Uitzicht op Scala van Villa Cimbrone, Ravello

In de tuin van Villa Cimbrone, bij een beeld van Mercurius is op een steen een Engelse dichtregel gegrafeerd, een adaptatie van Catullus uit 60 v.Chr.

Lost to a world in which I crave no part,
I sit alone and commune with my heart.
Pleased with my little corner of earth,
glad to have come, not sorry to depart.

Sentiero degli Dei
Voor wie het nog hoger zoekt, ligt er langs de Amalfikust een netwerk van voetpaden, zoals de Sentiero degli Dei, het Pad van de Goden. Deze wandelroute volgt grotendeels de hoogtelijn van 500 m en voert van het hooggelegen stadje Agerola naar Positano, aan de kust.

Casa dell’Acqua, Agerola

Voordat we aan de wandeling beginnen tappen we bij een soort tuinhuisje in Agerola, bij de Casa dell’Acqua water voor 5 eurocent per liter. We zijn niet de enigen die van deze faciliteit gebruikmaken. De drukte bij het tappunt doet zelfs vermoeden dat het hele dorp hier water komt halen – men loopt hier massaal naar de pomp. Vele pet-flessen worden gevuld, waarbij tussen plat water en water met bubbels kan worden gekozen.

Het pad is goed onderhouden, maar voert soms langs steile afgronden. Al wandelend heb je voortdurend uitzicht op de zee en het kustplaatsje Praiano.

Sentiero degli Dei, wandelpad 500 m boven zee

Verderop heb je zicht op Positano en het hele schiereiland van Sorrento.

Uitzicht over het schiereiland van Sorrento vanaf Sentiero degli Dei

Monte Faito
Het hoogste punt van het schiereiland van Sorrento is de Monte Faito (1131 m). De top van deze berg, middenin de bossen, wordt gemarkeerd door enkele zendmasten. Vandaar heb je een uitzicht over de Golf van Napels en het schiereiland.

Schiereiland van Sorrento vanaf Monte Faito

Escher
Als tiener had ik twee inspiratiebronnen bij het tekenen, een hobby die ik toen tamelijk intensief beoefende. Dat waren de Spaanse schilder Salvador Dali (van de slappe horloges) en de Nederlandse kunstenaar M.C. Escher (1898-1972).

Escher maakte deel uit van een groep kunstenaars, die langer of korter verblijf hielden in Ravello. Tot die groep behoorden ook Virginia Woolf, D.H. Lawrence, Graham Greene, Gore Vidal en Mirò. Het gezelschap stond bekend als de Bloomsbury Group.

Van enkele etsen valt de invloed van het landschap rond Amalfi op Escher duidelijk af te lezen.

Amalphitaanse kust, M.C. Escher, 1931

Amalfikust nabij Ravello

Oude huizen in Positano, M.C. Escher, 1934

Positano

Amalphitaanse kust, M.C. Escher, 1934

Amalfikust nabij Amalfi