maandag 8 augustus 2016

Hoe wij ons citroenen lieten verkopen

De Amalfikust is betoverend! Het is het bovenste deel van een bergketen, waarvan het lijkt alsof het laagste deel ooit door water werd overspoeld. Wegen door het dal moesten zo plaatsmaken voor de zee. Toch wordt in dit gebied al vele eeuwen intensief geleefd.

Amalfikust

De Amalfikust (Costiera Amalfitana) vormt de zuidkust van een schiereiland dat aan de andere zijde (in het noorden) de Golf van Napels afsluit. Het is een steile, ruige kust. Het doet enigszins denken aan een Noors fjord - maar dan bevolkt.

Er zijn de nodige dorpjes die door hun ligging grote indruk maken. De huizen zijn boven elkaar gebouwd. Platte daken, vaak voorzien van koepels. De straten zijn vaak niet breder dan trottoirs en ze nemen dikwijls de vorm van een trap aan. Zelfs de kleinste auto krijgen veel bewoners van de streek niet tot voor hun deur.

Conca dei Marini

Daarbij heeft de kust een rijke geschiedenis. De Republiek Amalfi, gesticht in 840, had in de 11e eeuw een machtsbasis die even sterk was als later die van Venetië. Zeevaarders uit Amalfi vond je in grote delen van de Middellandse Zee. Dat heeft z’n sporen nagelaten.

Terecht dat de Amalfikust is opgenomen in UNESCO Werelderfgoedlijst.

De kustweg
De kustweg van Sorrento naar Salerno is ongeveer 65 kilometer. Een dik uur rijden…?

Neen.

Trek daar gerust een heel dagdeel voor uit. De kustweg is een veredeld, bochtig bergpad en de belangstelling is groot. Het blijft niet personenauto’s: taxi’s, busjes, lijnbussen, touringcars, enkele vrachtauto’s, motoren, een incidentele wielrenner – en stilstaand verkeer. In de extra smalle straatjes van de dorpjes wordt dat soms héél gezellig, waarbij wij het gezegde hebben gemunt: “En dan past er altijd nog wel een brommertje bij.

Een aankomend verkeersinfarct op de weg langs de Amalfikust

Wat waren wij blij met onze goed verzekerde Lancia Ypsilon! Daar konden alle bussen moet goede wil prima aan voorbij.

Positano

Praiano

Conca dei Marini

Conca dei Marini

Vettica Minore

Amalfi
De hoofdplaats is uiteraard Amalfi. Wij kregen meteen bij aankomst aan de kust het dwingende advies: “Ga ja naar Pompeï, dan neem je de auto. Ga je naar Amalfi, dan neem je de bus.

Heel simpel, ga je tóch met de auto, dan ben je snel weer thuis omdat er geen parkeergelegenheid is of je bent snel door je vakantiebudget heen vanwege het dure parkeerkaartje. En zo’n buskaartje kost bijna niks.

Nou is de SITA-bus aan de Amalfikust ook niet alles, want die zit altijd stampvol, wat geen probleem is, zolang je mag instappen. Maar die garantie wordt niet gegeven.

Enfin, wij wandelden de vijf kilometer naar het stadje op aanwijzingen van onze VVV. Dat klinkt misschien uitsloferig: wandelen in de juli-hitte van Zuid-Italië. Maar met voldoende water, een hoofddeksel en goed schoeisel is dat – rustig aan – goed te doen.

Amalfi

De grootste attractie van Amalfi is de ligging: al die huisjes aan de zee, tegen de bergwand aangeplakt.

Kathedraal van Amalfi

Dan is er de kathedraal, de Duomo di Sant'Andrea, uit de 9e eeuw, waar volgens de overlevering Sint Andreas ligt begraven (maar daar denken ze in het Griekse Patras anders over). Deze apostel stierf de marteldood aan een diagonaal kruis, het Andreaskruis. In het koor van de kathedraal wordt dat op een groot schilderij weergegeven.

Sint Andreas

Altijd weer opmerkelijk dat je in Italië cultuur vindt, dat er nog behoorlijk gaaf uitziet, uit een tijd dat Nederland niet meer was dan een sompige rivierdelta.

Voetpad afgesloten bij rood hekwerk

Chiuso
De wandeling terug liep beter dan de heenweg aan de hand van een wandelkaart. Niet weer een eind over de kustweg, maar een rustig voetpad boven over, mooi langs de helling. Dat ging goed, totdat wij het pad tussen de tuinen pardoes afgesloten vonden. Er hing een bordje: “Chiuso”. Nou is mijn Italiaans niet best, maar dit begreep ik wel.

Voordat wij Plan B hadden kunnen bedenken, verscheen dertig meter terug een oudere heer op ons pad. Hij wenkte ons en beduidde dat we via zijn tuin onze weg zouden kunnen vervolgen. Hij begon een heel verhaal af te steken, waar wij niets van begrepen, want dat ging chiuso ver te boven.
En toen toonde hij ons zijn producten: citroenen. Zo groot als grapefruits!

Wij moesten tol betalen en schoven één euro per citroen in zijn mansbakje. Toen konden wij onze weg vervolgen. “Grazie mille”.
Maffia in milde vorm.


Citroenen
Hét landbouwproduct van de Amalfikust is de citroen. Je vindt ze overal: in de tuinen, afgevallen op straat, in winkels, als de citroenlikeur limoncello en verwerkt in gerechten (risotto alla limone). De Amalfikust dwingt de telers tot een uiterst fijnmazige verwerkingsstructuur.

Elk dorp aan de Amalfikust heeft zijn eigen limoncello, die toevallig ook nog eens de beste ter wereld is. Ik heb me – als bierdrinker – voor je opgeofferd om te controleren of dat ook klopt. Het leverde in elk geval een mediterraan stilleven op.


Cliffhanger
Als je het hogerop zoekt, levert de Amalfikust een ervaring die je ook geestelijk op een hoger plan brengt. Lees daarvoor mijn volgende blogpost…

Wij gebruikten de wandelkaarten “Amalfi Coast – Map of the paths” van www.carteguide.com
Meer informatie over de Amalfikust als Werelderfgoed: https://www.unesco.nl/erfgoed/costiera-amalfitana.